در مطالب قبل در مورد انواع دیستورشن ها توضیح داده شد و همچنین گفته شد که در رادیولوژی دهان فک و صورت، رادیوگرافی پانورامیک مورد بررسی قرار می گیرد، در این مطلب در مورد دیستورشن شکلی توضیحاتی بیان شده است. منظور از دیستورشن شکلی، نحوه ی نمایش مرفولوژی جسم در رادیوگرافی پانورامیک می باشد که البته باید تمایزی بین دیستورشن حدود خارجی اجسام و دیستورشن ساختمان های داخلی آن ها قائل شویم.

میزان دیستورشن حدود خارجی یک جسم در رادیوگرافی پانورامیک، به شکل خود جسم بستگی دارد. هر چقدر جسم، گردتر باشد در این صورت اندازه ی آن در تصویر صحیح تر و دیستورشن آن کمتر خواهد بود. این پدیده در شکل زیر نشان داده شده است.

میزان دیستورشن تصویر بستگی به شکل جسم دارد. مثلاً تصویر یک جسم گرد در مقایسه با تصویر یک جسم مربعی شکل دیستوریشن کمتری خواهد داشت.

از طرف دیگر، ساختمان های داخلی یک جسم نیز در رادیوگرافی پانورامیک دچار دیستورشن و جابه جایی می گردند. در شکل فوق یک مدل با طرح ترابکولار را می بینید. با ایجاد مقطع در هر یک از پلان ها، مربع هایی کوچک به طور اتفاقی در هر پلان توزیع می گردند که این مورد در شکل A نشان داده شده است. این مدل در شکل D در مرکز لایه ی تصویر، در شکل E به سمت فیلم و در شکل C به سمت مرکز چرخش دسته پرتو قرار گرفته است. همان طوری که می بینید مدل مذکور تحت تأثیر پدیده‌ ی دیستورشن (که ذاتاً مربوط به رادیوگرافی چرخشی است) می باشد، اما طرح کلی آن تغییر نکرده و همچنان قابل تشخیص است. به طور کلی می توان گفت: هنگامی که هر یک از مراحل مختلف تکنیک پانورامیک به طور صحیح انجام گیرند، تصویری مناسب و قابل اعتماد از نظر مرفولوژی جسم ارائه خواهد شد.

مطالب مرتبط:

بررسی دیستورشن زاویه ای