همان طور که مشخص است در بررسی رادیولوژی دهان فک و صورت، رادیوگرافی پانورامیک بررسی می شود که در این مطلب در مورد یکی از ابعاد آن که دیستورشن خطی است توضیحاتی بیان شده است. ابعاد افقی تصویر در یک کلیشه ی رادیوگرافی پانورامیک، قابل اعتماد نیستند. فاکتور بزرگ نمایی در این بعد یک تابع غیر خطی از عمق جسم می باشد که در نواحی مختلف تصویر تغییر می نماید. به عنوان مثال، دو جزء مشابه در یک جسم که در فواصل مساوی از مرکز لایه ی تصویر قرار گرفته اند ممکن است در تصویر ابعاد افقی مختلفی داشته باشند.

این موضوع در بعد عمودی، قدری متفاوت است. فاکتور بزرگ نمایی در این بعد به نسبت عمق جسم تغییر می کند، اما این تغییر به میزان محدودی می باشد. در دستگاه هایی که در سر تا سر مسیر گردشی خود، فاصله ی ثابتی بین منبع اشعه و مرکز لایه ی تصویر دارند، فاکتور بزرگ نمایی عمودی در عمق خاصی از یک جسم در تمام نقاط تصویر یکسان است. اما در دستگاه هایی که فاصله ی مذکور تغییر می کند، فاکتور بزرگ نمایی خیلی هم قابل توجه نیست. بنابراین نواحی آناتومیکی که در بعد عمودی قرار گرفته اند در رادیوگرافی پانورامیک قابل اندازه گیری بوده و اگر این اندازه گیری ها تقسیم بر فاکتور بزرگ نمایی دستگاه گردند، فاصله ی حقیقی بعد عمودی مورد نظر (به عنوان مثال فاصله ی حقیقی بین سینوس ماگزیلا و ستیغ آلوئول) به دست می آید. چنین محاسباتی برای مقاصد کلینیکی، به کار رفته و خطایی در حدود مثبت و منفی 10 درصد دارند.

البته لازم به ذکر است که تنها معدودی از فواصل مورد نظر (جهت اندازه گیری) در تصویر رادیوگرافی به طور عمودی یا افقی بوده و بیشتر فواصل به صورت مایل می باشند و این مورد را می توانید در شکل فوق بهتر درک کنید. با توجه به شکل فوق میزان دیستورشن بسته به وضعیت این خط مایل نسبت به مرکز لایه ی تصویر، ناحیه ای که این خط قرار گرفته و همچنین شیب این خط در محدوده ی نسبتاً وسیعی تغییر می کند. اما در تمام این موارد، خط مایل در جسم به صورت یک خط منحنی تصویر می گردد. بنابراین اندازه گیری فواصل مایلی که بین نقاط مختلف اجسام وجود دارند، در رادیوگرافی های پانورامیک قابل اعتماد نیستند. 

مطالب مرتبط:

مقاسه ی رادیوگرافی پانورامیک و لترال سفالومتری