سیستم های دیجیتال امکان مشاهده فوری تصاویر را بدون اینکه فیلم به کار برده شود، فراهم می کنند.

رادیولوژی دیجیتالی یا رادیولوژی دهان :

در رادیولوژی دیجیتالی از یک سنسور داخل دهانی یا صفحه تصویربرداری، یک سیستم اشعه x، سخت افزار و نرم افزار کامپیوتری برای پردازش تصویر و یک چاپگر تهیه کننده نسخه چاپی تشکیل شده است. در سیستم هایی که از یک سنسور داخل دهانی استفاده می شو، در هنگام رادیولوژی سنسور در داخل دهان بیمار قرار می گیرد و به صورت الکترونیک به سیستم کامپیوتر وصل می شود.

این سنسور اشعه های X را تشخیص داده و آن ها را مستقیما به سیگنال های الکتریکی تبدیل می کند. در رادیولوژی دیجیتال، این داده های تصویری دیجیتال برای پردازش به سیستم کامپیوتری فرستاده می شوند. در نمونه های دیگر هم سنسور یک صفحه تشدید گرد دارد که توسط فیبر نوری به آرایه CCD کوپل شده است.

نوع دیگری از سیستم رادیولوژی دیجیتالی دندان می باشد که به جای سنسور داخل دهانی، از صفحات تصویربرداری استفاده می شود. صفحات تصویربرداری نازک و بدون سیم، مثل فیلم های داخل دهانی معمولی، در دهان بیمار ثابت می شوند و همان منطقه تشخیصی فیلم ها را تحت پوشش قرار می دهند. پس از اکسپوز، صفحه تصویربرداری در یک اسکنر لیزری قرار می گیرد که تصویر را جهت اعمال تغییرات روی صفحه کامپیوتری، دیجیتالیزه می کند.

کاربرد های سیستم های رادیولوژی دیجیتالی :

از جمله کاربردهایی که در سیستم های دیجیتالی تصویربرداری شده است، حل مشکلات دندانی مثل پوسیدگی دندان در بیماران بالغ و اطفال، برنامه ریزی و ارزیابی مربوط به ارتودنسی می باشد. سه نوع رادیولوژی دهان می باشد که عبارتند از رادیوگرافی داخل دهانی، پانورامیک و سفالومتریک. در ضمن برای تهیه تصاویر کامپیوتری به جهت رادیوگرافی داخل دهانی، از رادیولوژی دیجیتالی برای گرفتن فیلم های اشعه ایکس در دندانپزشکی استفاده می شود. با پردازش تصویر در این نوع تصویربرداری، امکان نمایش تصاویر متعدد، کاهش دفعات اکسپوز و حذف زمان لازم برای ظهور و ثبوت فیلم فراهم می شود. معمولا هم در کارهای اندودنتیک و ایمپلنت بسیار دیده می شود.