ایمپلنت ها

یک شیوه جایگزینی دندان های از دست رفته که رفته رفته شیوع بیشتری می یابد استفاده از ایمپلنت های استئواینتگریت است که پیچ های فلزی هستند که درون ماگزیلا یا مندبیل کار گذاشته می شوند.

و پس از طی روند بهبود، ابزارهای پروتزی بر روی این پیچ ها ثابت می شوند. برنامه ریزی و طرح درمان پیش از جراحی برای حصول اطمینان از موفقیت طرح، ضروری می باشد. دندانپزشک باید از کافی بودن ارتفاع و ضخامت استخوان برای ایمپلنت مورد نظر، کیفیت استخوان شامل میزان نسبی استخوان کورتیکال و مدولاری، مکان ساختارهای آناتومیکی نظیر کانال مندبیل یا سینوس ماگزیلا و وجود ناهنجاری هایی ساختاری نظیر اندرکارت ها ممکن است قرارگیری ایمپلنت را با زاویه خاص تحت تاثیر قرار دهند، اطمینان حاصل نماید.

تصاویر رادیوگرافی استاندارد پری اپیکال و پانورامیک می توانند اطلاعاتی شامل ارتفاع عمودی استخوان در مکان مورد نظر ایمپلنت فراهم آورند. البته برخی انواع تصویربرداری کراس ـ سکشنال، یا توموگرافی کانونشنال یا CT نیز پیش از قرار دادن ایمپلنت به منظور مشاهده لندمارک آناتومیکی مهم، تعیین اندازه و مسیر قرارگیری ایمپلنت و ارزیابی کافی بودن استخوان برای دربرگیری و پایه شدن برای ایمپلنت درخواست می شود. ارزیابی پس از درمان ایمپلنت ها ممکن است پس از مدتی برای قضاوت روند درمان، ارزیابی نشست کامل فیکسچر درون فکی و اطمینان از سلامت استخوان اطراف، مورد نیاز واقع شوند.

سینوس های پارانازال

از آنجا که دندانپزشکان عموما در مورد بیماری های حاد یا مزمن سینوس ها، ارائه کنندگان اولیه درمان نمی باشند، لزوم انجام تصویربرداری از سینوس ممکن است محدود به کارهای عمومی دندانپزشکی شود.

البته چون بیماری های سینوسی می توانند به صورت درد در دندان های فک بالا بروز یابند یا التهاب پری اپیکال پره مولرها و مولرهای ماگزیلا منجر به تغییراتی در مخاط سینوس ماگزیلا می شود، شرایطی پیش می آیند که در آن دندانپزشک نیازمند آن است که تصویری از سینوس های ماگزیلا داشته باشند. رادیوگرافی های پری اپیکال و پانورامیک کف سینوس را به خوبی نشان می دهند، اما مشاهده سایر دیواره های سینوس، نیازمند تصویربرداری های بیشتر نظیر اکسیپتومنتال (واترز) یا CT است. این رادیوگرافی ها بهتر است به وسیله فردی که بیمار را درمان می کند، تجویز شوند، به این صورت ارزیابی های تشخیصی و درمانی به همراه هم انجام خواهند شد.