MRI مزایای متعددی نسبت به سایر تصاویر تشخیص دارد.

اول اینکه بهترین رزولوشن را از بافت های واجد کنتراست ذاتی پایین ارائه می دهد. اگرچه تفاوت ضریب تضعیف اشعه ایکس ممکن است بیش از 1% در بافت های نرم نباشد، دانسیته چرخش و زمان های استراحت T1 و T2 ممکن است حتی تا 40% متفاوت باشند. دوم اینکه هیچ اشعه یونیزانی در MRI تابیده نمی شود. سوم، چون ناحیه تصویربرداری در MRI به وسیله دستگاه های الکترویک کنترل می شود، تصویربرداری چند پلنی مستقیم بدون جابجاکردن بیمار امکان پذیر است.

معایب MRI شامل زمان های نسبتا طولانی تصویربرداری و خطر بالقوه ایجاد شده به وسیله فلزات فرومغناطیس در نزدیکی آهن ربای تصویربرداری است. این عیب، بیمار دارای اشیای خارجی جایگزین شده در بدن یا وسایل پزشکی که شامل یا حاوی فلزات فرومغناطیس (برای مثال پیس میکروهای قلبی و برخی کلیپ های آنوریسمی مغزی) را از لیست MRI خارج می سازد . در نهایت برخی بیماران هنگامی که در ماشین MRI قرار می گیرند دچار ترس از مکان های تاریک می شود.

بخاطر رزولوشن کنتراست بافت نرم عالی، MRI در گستره متنوعی از شرایط به کار می رود. تشخیص اختلال داخلی مشکوک در TMJ و ارزیابی درمان این ناهنجاری پس از درمان؛ شناسایی و تعیین محل ضایعات بافت نرم سر و صورت و تهیه تصاویری از پارانشیم غدد بزاقی.

پزشکی هسته ای

تصاویر رادیوگرافی با استفاده از فیلم، سی تی، MRI و اولتراسونوگرافی تشخیصی تکنیک های تصویربرداری مورفولوژیک در نظر گرفته می شوند.

که هرکدام نیازمند تغییرات ساختاری ویژه یا تغییرات آناتومیک برای اطلاعات ضبط شده به وسیله گیرنده تصویر هستند برای مثال در رادیوگرافی با فیلم، درک تصویر بسته به کنتراست است که تا حدودی به تفاوت جذب اشعه ایکس بستگی دارد.

وابستگی تصویربرداری اشعه ایکس به جذب افتراقی لزوما این تکنیک را به یک تنوع (دانسیته الکرون بافتی) محدود می کند که در مقابل به صورت تغییرات ساختاری می تواند با تغییر آناتومیکی نشان داده می شود. با این وجود بیماری انسانی می تواند با تغییر آناتومیکی خاصی همراه نباشد.

تغییرات دیده شده ممکن است نتیجه روندهای بیوشیمی باشند که تا تغییرات دیده شده ممکن است نتیجه روندهای بیوشیمی باشند که تا زمان بروز سمپتوم های فیزیکی کشف نشده باقی می مانند.

تصویربرداری هسته ای یا تصویربرداری فانکشنال تنها وسیله ارزیابی تغییرات فیزیولوژیک که نتیجه مستقیم تغییرات بیوشیمیایی اند می باشد. 

تصویربرداری هسته ای براساس شیوه ردیابی هسته ای بناشده است که اعتقاد دارد اتم ها یا مولکول های رادیواکتیو یک ارگانیسم به شیوه ای همانند مشابه های غیررادیواکتیو خود عمل می کنند، چون از نظر شیمیایی غیر قابل افتراقند. ردیاب های رادیواکتیو اندازه گیری فعالیت بافتی در محیط طبیعی را امکان پذیر و یک شاخص اولیه بیماری در حین اندازه گیری تغییرات بیوشیمیایی را فراهم می سازند. ردیاب های نشان دار رادیونوکلئید در مقادیری بسیاری کمتر از مقداری که برای سلول کشنده است استفاده می شوند.