تومورهای غیر ادنتوژنیک

تومورهای خوش خیم با منشا عصبی نوریلموما

مترادف

شوانوما

توضیح

نوریلمومای مرکزی توموری است با منشا نورواکتودرمال و از سلول های شوان که لایه داخلی پوشاننده اعصاب محیطی را می سازند ایجاد می شود. اگرچه نادر است ولی شایع ترین تونور عصب داخل استخوانی است. این تومور عملا فاقد پتانسیل تبدیل به حالت بدخیم می باشد.

تظاهرات کلینیکی

نوریلموماها به آهستگی رشد می کنند، در هر سنی می توانند ایجاد شوند (ولی اغلب در دهه های دوم و سوم به وجود می آیند) و میزان شیوع در زنان و مردان برابر است. مندیبل و استخوان خاجی شایع ترین نواحی اند. غیر از سمپتوم هایی که مرتبط به محل و ابعاد تومور می باشد این ضایعات سمپتوم های کمی ایجاد می نمایند. شکایت معمول تورم می باشد. درد ناشایع است مگر اینکه تومور به اعصاب مجاور تجاوز نماید، به خصوص در ضایعاتی که در کانال آلوئولار تحتانی ایجاد می شوند ممکن است پاراستزی به وجود آید. اگر درد وجود داشته باشد معمولا در محل تومور ایجاد می شود؛ اگر پاراستزی رخ دهد در قدام تومور حس می شود.

نماهای رادیوگرافیک

محل.

نوریلموماها اکثر اوقات مندیبل را درگیر می کنند درحالی که کمتر از یک دهم موارد در ماگزیلا رخ می دهند. تومور اکثرا درون یک کانال آلوئولار تحتانی گشاد شده و خلفی تر از منتال فورامن واقع می شود.

حدود.

با توجه به این که این تومور دیواره های کورتیکال کانال آلوئولار تحتانی را با رشد آهسته خود گشاد می نماید، مارژین های این تومور حدود مشخص دارند و معمولا Corticated می باشند. ضایعات کوچک ممکن است شبیه سیست به نظر برسند ولی اغلب همزمان با گشادشدن کانال توسط تومور، دوکی شکل می شوند.

ساختمان داخلی.

ساختمان داخلی به طور یکنواخت رادیولوسنت می باشد. زمانی که ضایعات واجد حدود خارجی کنگره ای باشند، ممکن است به غلط یک الگوی مولتی لوکولار برداشت شود.

تاثیر بر ساختمان های احاطه کننده.

اگر تومور به مندیبولار فورامن یا منتال فورامن برسد می تواند موجب بزرگ شدن فورامن شود. expansion کانال آلوئولار تحتانی آهسته می باشد، بنابراین کورتکس خارجی کانال حفظ می شود و expansion کانال معمولا به یک ناحیه مشخص محدود می شود مگر اینکه ضایعه بزرگ باشد. تومور گشادکننده ممکن است موجب تحلیل ریشه دندان های مجاور گردد.

تشخیص افتراقی

از آنجا که نوریلموما اغلب درون کانال آلوئولار تحتانی ایجاد می شوند، ضایعات عروقی نظیر همانژیوما و آرترووئوس فیسچولا باید مورد توجه قرار گیرند. با این وجود، نوریلموماها واجد یک مرکزیت می باشند در حالی که ضایعات عروقی معمولا باعث تغییراتی بیش از گشادشدگی یکنواخت کل کانال می شوند و واجد مرکز مشخص نمی باشند و به طور معمول مسیر کانال را تغییر داده و اغلب آن را به شکل مارپیچ در می آورند. تنها تومورهای عصبی و ضایعات عروقی درون کانال آلوئولار تحتانی ایجاد می شوند ولی ضایعات بدخیمی که به سمت پایین رشد کرده و باعث بزرگ شدن کانال می شوند نیز باید در تشخیص افتراقی قرار گیرند. زمانی که این مساله روی می دهد، نما متفاوت است و گشادشدگی نامنظم و تخریب حدود کورتیکال کانال وجود دارد.

درمان

معمولا اکسیژن درمان انتخابی است. عموما این ضایعات اگر به طور کامل برداشته شوند عود می کنند. معمولا کپسول وجود دارد و برداشت از طریق جراحی را تسهیل می نماید اگرچه در بعضی موارد حفظ عصب ممکن است مقدور نباشد. با این وجود، معاینات گاه به گاه به منظور بررسی عود ضروری است.